شش سال پیش در همچین شبی اولین وبلاگم رو راه انداختم. شاید هم هفت سال پیش بود. تازه از ایران اومده بودم. کاری نداشتم و نوشتن مثل همیشه بهترین همراهم بود. از خیلی وقت پیش مینوشتم توی دفترهای جور واجور. بعد از دو سال نوشتن دوستان خوبی تو نت پیدا کرده بودم. اما یک روز وبلاگم رو بستم. به کلی پاکش کردم. حال و روزم خوش نبود یا بهتر بگم خیلی بد بودم. هیچوقت خوب خوب نشدم ولی بهتر شدم. اونوقت بود که تصمیم به دوباره نوشتن گرفتم. اما خیلی پراکنده شد و هرگز هیچ کافه ای مثل کافه ی اولم نشد.حالا ساعت یازده و دو دقیقه امشب کافه ام را دوباره باز میکنم. پر از شور وشوق نوشتن هستم.دوستان عزیز من زمان چقدر سریع میگذرد.
